آموزش قواعد دستور زبان انگلیسی 2026

در این بخش از ایران کمبریج به یادگیری قواعد اصلی دستور زبان و ضروری ترین آنها می پردازیم. صدها قواعد دستوری وجود دارد، اما اصلی ترین آنها به ساختار جمله و بخش های گفتار، از جمله اسم، ضمایر، افعال، صفت، قید، حروف اضافه و حروف ربط اشاره دارد.

اگر بتوانید به این سؤال پاسخ دهید که اصول اولیه ی دستور زبان انگلیسی چیست، پایه و اساس خوبی برای خواندن و نوشتن خواهید داشت. بیایید نگاهی دقیق تر به جملات، بخش های گفتار و چگونگی ارتباط آنها با قواعد دستوری بیندازیم. در ادامه با ایران کمبریج همراه باشید…

اصلی ترین بخش های گفتار (Parts of Speech)

قبل از اینکه به اصول اولیه ی دستور زبان انگلیسی وارد شویم، بهتر است از هر جزء این قواعد اطلاعاتی داشته باشیم. بخش های اساسی گفتار که در زیر آمده، اجزای سازنده ی همه ی جملاتی است که می نویسیم. بیایید نگاهی به محبوب ترین بازیکنان این بازی بیندازیم:

اسم (Noun)

از اسم برای نام بردن شخص، حیوان، مکان، شی، کیفیت، ایده، فعالیت و یا احساس استفاده می شود. اسم می تواند مفرد، جمع یا ملکی باشد. مثلاً:

• This book is filled with intrigue and interest.
• این کتاب سرشار از توطئه و دلبستگی است.
• Please light the fire.
• لطفاً آتش را روشن کنید.
• I’d like some ice in my tea.
• من کمی یخ در چایم می خواهم.

ضمیر (Pronoun)

ضمیر کلمه ای است که جای یک اسم را می گیرد، مانند “I”، “You” یا “they”. مثلاً:

• It is filled with intrigue.
• این پر از توطئه است.
• Please light their fire.
• لطفاً آتش آنها را روشن کنید.
• I’d like some of them in my tea.
• من کمی از آنها را در چایم می خواهم.

فعل (Verb)

فعل عمل را نشان می دهد و می تواند فعل اصلی باشد (مانند “run” یا “sit”) یا فعل کمکی (مانند “were” یا “has”). افعال زمان جمله را نشان می دهند و گاهی اوقات با تغییر شکل خود، زمانِ گذشته، حال یا آینده را مشخص می کنند. افعال ربط، فاعل را به بقیه جمله (مانند “appear” و “seem”) پیوند می دهند.

• Lexi and Mark walked through the woods.
• لکسی و مارک در جنگل قدم زدند.
• Lexi has walked through these woods before.
• لکسی قبلاً در این جنگل ها قدم زده است.
• Mark appears excited to start this new adventure.
• مارک برای شروع این ماجراجویی جدید هیجان زده به نظر می رسد.

صفت (Adjective)

از دیگر قواعد اصلی دستور زبان انگلیسی می توان به «صفت» اشاره کرد. صفت، اسم یا ضمیر را توصیف می کند. معمولاً، گرچه نه همیشه، صفت قبل از اسمی می آید که آن را توصیف می کند. با مشخص کردن کدام یک، کدام نوع و یا با توصیف اسم یا ضمیر به معانی آنها می افزاید.

• Lexi wore a pair of faded jeans.
• لکسی شلوار جین کمرنگی پوشید.
• This black coffee tastes disgusting.
• این قهوه سیاه طعمی منزجرکننده دارد.
• Nothing beats a rainy Monday morning.
• هیچ چیز بهتر از یک صبح دوشنبه بارانی نیست.

اگر خواستید در یک جمله چندین صفت بیاورید، می توانید آنها را به ترتیب صحیح پشت سر هم قرار دهید.

قید (Adverb)

قید، فعل را توصیف می کند و اطلاعات بیشتری در مورد آن به اشتراک می گذارد؛ مانند چگونگی، زمان، مکان، دلیل یا چگونگی انجام کار.

• She gleefully skipped down the street.
• او با خوشحالی از خیابان رد شد.
• He arrived early for their first date.
• او زود به اولین قرار خود رسید.
• I almost missed the ball.
• من تقریباً توپ را از دست دادم.

حرف اضافه (Preposition)

حرف اضافه رابطه ی بین اسم یا ضمایر را نشان می دهد. آنها اغلب با یک اسم به کار می روند تا بر مکان دلالت کنند، مانند “beside”, “in”, “on”. همچنین می توانند زمان، جهت، حرکت، حالت، دلیل یا تملک را نشان دهند. توجه داشته باشید که حروف اضافه همیشه باید قبل از اسم یا ضمیر بیایند.

• The salt is beside the pepper.
• نمک کنار فلفل است.
• Take the gift in the living room.
• هدیه را در اتاق نشیمن بگیر.
• She sat on the rock.
• او روی صخره نشست.

حرف ربط (Conjunction)

حروف ربط دو کلمه، عبارت یا جمله واره را به هم متصل می کنند. حروف ربط رایج عبارتند از: “and”, “but”, “or”.

• He ate leafy greens, tomatoes, and cucumbers.
• او برگ سبزیجات، گوجه فرنگی و خیار را خورد.
• Take the salad dressing but leave the pasta.
• سس سالاد را بردارید اما ماکارونی را بگذارید.
• Would you like the chicken or the steak?
• مرغ را دوست دارید یا استیک؟

واژه های تعجبی (Interjection)

واژه های تعجبی برای نشان دادن احساسات به کار می روند. آنها معمولاً، هرچند نه همیشه، با علامت تعجب همراه می شوند. نمونه های آن عبارتند از: “hurray”, “uh-oh”, “alas”.

• Yay! I’m so excited you’re here.
• به به! خیلی هیجان زده ام که اینجایی.
• Hey, get back over here, Missy!
• هی، برگرد اینجا، خانم کوچولو!
• Give me a break, sheesh!
• یکم به من فرصت بده، وای!

حرف تعریف (Article)

حروف تعریف کلمات کوچک و بسیار مفیدی هستند. دو نوع حرف تعریف وجود دارد: حرف تعریف نکره که شامل “a” و “an” است و برای دلالت به اسامی ناشناس و نامعلوم به کار می رود. درعین حال، “the” حرف تعریف معرفه است و از آن برای اشاره به شخص، مکان، شی و یا ایده ی مشخص و به خصوصی استفاده می شود.

• Do you have a new book to lend me?
• آیا کتاب جدیدی دارید که به من قرض بدهید؟
• I would like to buy an apple.
• می خواهم یک سیب بخرم.
• Please take the new student out for a walk.
• لطفاً دانش آموز جدید را برای پیاده روی بیرون ببرید.

قواعد اصلی دستور زبان انگلیسی (بخش دوم: ساختار جمله)

با درکی از بخش های اساسی که امکان یادگیری دستور زبان انگلیسی را فراهم می سازد، بیایید آستین های خود را بالا بزنیم و وارد این قواعد شویم.

فاعل (Subject) ضروری است

فاعل ستاره ی جمله است. آن همان شخص، مکان، حیوان، شی یا ایده ای است که توصیف می شود یا عملی را انجام می دهد. هر جمله نیاز به فاعل ندارد (مثال: Run!). با این حال، بسیاری از جملات در متون دارای فاعل هستند.

• Morocco boasts some of the most fabulous resorts.
• مراکش به خاطر داشتن تفریحگاه هایی اعجاب انگیز به خود می بالد.
• The coffee shop features the most tantalizing aromas.
• کافی شاپ دارای دل فریب ترین عطرهاست.
• Her hair changes color every week.
• موهای او هر هفته تغییر می کند.

گزاره (Predicate) بیانگر عمل است

گزاره نشان دهنده ی عملی است که فاعل انجام می دهد یا راجع به فاعل اطلاعات بیشتری به اشتراک می گذارد.

• Morocco is multicultural and beautiful.
• مراکش چندفرهنگی و زیبا است.
• The coffee shop bakes fresh croissants.
• کافی شاپ کروسانتِ تازه می پزد.
• Her hair appears to be purple.
• موهای او بنفش به نظر می رسد.

جملات به ساختار نیاز دارند

برخی از ابتدایی ترین و مهم ترین قواعد دستور زبان انگلیسی مستقیماً به ساختار جمله مربوط می شود. این قوانین مشخص می کنند که هر فاعل به یک گزاره احتیاج دارد و هر جمله به یک فکر کامل نیاز دارد.

جمله واره (Clause) و عبارت (Phrase)

• جمله واره ها مانند جملات دارای فاعل و گزاره هستند. اگر گروهی از کلمات دارای فاعل و گزاره نباشند، یک «عبارت» نامیده می شوند.
• اگر جمله واره ای بتواند به تنهایی مستقل باشد و منظور را کامل بیان کند، می توان آن را یک جمله در نظر گرفت (جمله واره ی مستقل).
• اگر جمله واره ای منظور کاملی را بیان نکند، جمله واره ای وابسته نامیده می شود. مثال: “…when I finish my work” (وقتی کارم تمام شود…). این جمله واره به یک جمله واره ی مستقل نیاز دارد تا معنی آن کامل شود.

ممکن است از بخش های مختلفی از گفتار استفاده شود

یک جمله ی ابتداییِ مثبت در زبان انگلیسی به طور کلی به فرمول های زیر پایبند است:

subject + predicate (فاعل + گزاره)

subject + verb + direct object (فاعل + فعل + مفعول مستقیم)

البته، هر جمله ای نیاز به مفعول مستقیم ندارد (مثال: She reads). وقتی گزاره دخیل می شود، اطلاعات بیشتری در مورد فاعل ارائه می شود (مثال: The apartment is cozy). گزاره ها اغلب با افعال ربط به کار می روند.

همچنین، این بخش های گفتار ممکن است در هر یک از چهار نوع جمله استفاده شوند:

• جمله ی اخباری (Declarative): موضوعی را بیان می کند. مثال: She walked down the runway. (او به پایین باند رفت.)
• جملات پرسشی (Interrogative): سوالی را مطرح می کنند. مثال: Where did she walk? (او کجا رفت؟)
• جمله های تعجبی (Exclamatory): بیانگر احساسات شدید. مثال: What an incredible trip! (چه سفر باورنکردنی!)
• جملات امری (Imperative): فرمان می دهند. مثال: Go follow her down the runway! (دنبال او به پایین باند برو.)

مفعول مستقیم (Direct Object) ارائه دهنده ی اطلاعات است

هنگامی که مفعول مستقیم در جمله دخیل می شود، اطلاعات بیشتری راجع به فعل بیان می شود.

• She assembled her workstation.
• او کارگاه خود را درست کرد.
• He hates fighting.
• او از دعوا متنفر است.
• Eric loves Ariel’s Taco Shack.
• اریک عاشق رستوران تایکو آریل است.

مفعول غیرمستقیم (Indirect Object) با مفعول مستقیم در تعامل است

مفعول غیرمستقیم گیرنده ی مفعول مستقیم است.

• James gave Katherine a new diamond necklace.
• جیمز گردنبند الماس جدیدی به کاترین داد.
• I made my dog homemade biscuits.
• من برای سگم بیسکویت خانگی درست کردم.
• She baked her husband some chocolate chip cookies.
• او برای شوهرش کوکی های شکلاتی پخت.

قواعد علائم نگارشی (Punctuation)

دستور زبان را نمی توان بدون درک اساسی از قوانین نگارشی مورد مطالعه قرار داد. این موضوع استفاده از حروف بزرگ، علائم نگارشی در انتهای جمله و سایر عوامل را در پی دارد. بیایید با شروع جمله کار را آغاز کنیم.

با حروف بزرگ نوشتن (Capitalization)

همه ی جملات باید با حرف بزرگ آغاز شوند. عناوین افراد، کتاب ها، مجلات، فیلم ها و مکان های به خصوص، اسم های خاص تلقی می شوند و به طور معمول با حروف بزرگ نوشته می شوند. اسامی سازمان ها و شرکت ها نیز با حروف بزرگ نوشته می شود.

• Mary went to the library to read her favorite magazine, Writers’ Haven.
• مری به کتابخانه رفت تا مجله ی محبوبش، رایترز هیون را مطالعه کند.
• Did you read the new Sherlock Holmes book?
• آیا کتاب جدید شرلوک هولمز را خوانده ای؟
• Let’s board a jet and fly to Italy.
• بیایید سوار هواپیما شویم و به ایتالیا پرواز کنیم.

علامت نگارشی پایانی (End Punctuation)

هر جمله در انتهای خود به یک علامت نگارشی پایانی نیاز دارد: نقطه، علامت تعجب یا علامت سؤال.

• Give me your money. (نقطه)
• I told you to run! (علامت تعجب)
• Can you believe the nerve of that man? (علامت سؤال)

علامت دونقطه (Colon)

از علامت دونقطه برای جدا کردنِ جمله از لیستی از موارد، ذکر یک نقل قول طولانی و مستقیم، یا جدا کردن دو جمله واره از یکدیگر (در حالی که جمله واره ی دوم درباره ی جمله واره ی اول توضیح بیشتری می دهد) استفاده می شود.

• I have T-shirts, blue jeans, hiking boots, and a bar of soap in my duffel bag.
• آنچه در کیف پشمی خود دارم عبارت است از: تی شرت، شلوار جین آبی، چکمه های پیاده روی و یک قالب صابون.
• According to Goodreads, Nora Roberts once said: “Magic exists. Who can doubt it, when there are rainbows and wildflowers, the wind’s music and the stars’ silence?”
• طبق گفته های گودریدز، زمانی نورا رابرتز گفت: «سحر و جادو وجود دارد. چه کسی می تواند در آن شک کند، هنگامی که رنگین کمان، گل های وحشی، موسیقی باد و سکوت ستاره ها وجود دارد؟»
• She saw everything she needed: a pocketful of sunshine.
• او هر آنچه را نیاز داشت دید: یک مشت شادی و خوشدلی.

نقطه ویرگول (Semicolon)

نقطه ویرگول می تواند جای حرف ربط را بگیرد و اغلب قبل از کلمات آغازین مانند “therefore” (بنابراین) یا “however” (با این حال) قرار می گیرد. به عنوان یک قاعده ی کلی، بهتر است برای دو جمله واره ی مستقل از نقطه ویرگول استفاده کنید. در صورت وجود کاما در یک یا چند مورد در لیست، می توان از نقطه ویرگول نیز برای جدا کردن مواردِ لیست استفاده کرد.

• I brought my duffel bag; however, I wish I also brought my backpack.
• کیف پشمی خود را آورده ام؛ با این حال، دلم می خواهد کوله پشتی ام را نیز می آوردم.
• This is crazy; I’m not going back.
• این دیوانگی است؛ من برنمی گردم.
• I’ve visited Santa Fe, NM; Denver, CO; Austin, TX; and New Orleans, LA.
• من از سانتافه (نیومکزیکو)، دنور (کلرادو)، آستین (تگزاس) و نیواورلئان (لوئیزیانا) دیدن کرده ام.

کاما (Comma)

قوانین زیادی برای کاما وجود دارد. موارد اصلی این است که کاما موارد مختلفی را در یک لیست از هم جدا می کند. در هر جای جمله که نیاز به مکث باشد، کاما قرار می گیرد. کاما اطراف نام شخص مورد خطاب قرار می گیرد، در تاریخ، روزهای ماه را از سال و شهر را از ایالت جدا می کند.

• I was scared to leave, even though I needed to, but I resolved to be brave.
• با اینکه باید می رفتم، ترسیدم، اما تصمیم گرفتم شجاع باشم.
• If you take all my money, then I will make you pay.
• اگر همه ی پول مرا بگیری، تاوانش را پس خواهی داد.
• For Christmas, she’d like a new pair of Nikes, a laptop, and a corkboard for all her college memories.
• او برای کریسمس یک جفت کفش نایکی جدید، یک لپ تاپ و یک تخته چوب پنبه ای برای خاطرات دانشگاهش می خواهد.

پرانتز (Parentheses)

پرانتز کلماتی را محاصره می کند که توضیحی برای سایر کلمات ارائه می دهند. آنها حاوی اطلاعاتی هستند که برای موضوع اصلی ضروری نیست؛ اطلاعات تکمیلی (و گاه جالب).

• I was scared to leave (even though I needed to) but I resolved to be brave.
• می ترسیدم بروم (اگرچه لازم بود) اما تصمیم گرفتم شجاع باشم.
• If you take all my money (whether you mean to or not), I will make you pay.
• اگر تمام پول من را بگیری (عمدی یا غیرعمدی)، تاوانش را پس خواهی داد.
• For Christmas, she’d like a new pair of Nikes (which she doesn’t need), a laptop (a MacBook, no less), and a corkboard (for all her college memories).
• او برای کریسمس یک جفت کفش نایکی جدید (که واقعاً نیاز ندارد)، یک لپ تاپ (مک بوک، بدون شک) و یک تخته چوب پنبه ای (برای تمام خاطرات دانشگاهش) می خواهد.

آپوستروف (Apostrophe)

آپوستروف جای یک یا چند حرف را می گیرد (مثلاً don’t = do not). برای نشان دادن مالکیت، اگر اسم مفرد باشد، آپوستروف و s به آن اضافه می شود و اگر جمع باشد، تنها آپوستروف اضافه می شود.

• Don’t steal Melissa’s dream.
• رویای ملیسا را سرقت نکنید.

جدول خلاصه ی بخش های گفتار

پرسش های کلیدی

منابع و لینک های مفید ایران کمبریج

• در این بخش به توضیح جامعی از قواعد اصلی دستور زبان انگلیسی پرداختیم. امیدواریم با تسلط بر این موارد بتوانید پیشرفت خوبی در زبان انگلیسی داشته باشید.
• برای استفاده از منابع بیشتر آموزشی می توانید به کتابخانه مجازی ایران کمبریج مراجعه بفرمایید.
• همچنین برای آموزش بیشتر می توانید به صفحه اینستاگرام ایران کمبریج نیز مراجعه بفرمایید.

برگرفته از وبسایت ایران کمبریج – تمامی حقوق محفوظ است.